این پرامپت برای خانم ها و آقایان طراحی شده است تا تجربه عکاسی در حال سقوط آزاد را داشته باشند
این پرامپت در اصل دو هدف اصلی دارد: اول اینکه هویت و چهره‌ی فرد تا جای ممکن دقیقاً از عکس آپلودشده حفظ شود؛ دوم اینکه همان فرد در یک صحنه‌ی سقوط از ارتفاع قرار بگیرد و بدون عوض شدن هویت چهره، حالت ترس و فریاد به صورتش اضافه شود.
۱. مرجع اصلی هویت
قسمت اول می‌گوید:
Keep your face and identity exactly as in your uploaded photo.
یعنی عکس آپلودشده باید تنها مرجع برای تشخیص هویت فرد باشد. مدل نباید از خودش چهره‌ای شبیه فرد بسازد یا نسخه‌ای زیباتر و سینمایی‌تر از صورت تولید کند.
تأکید شده که این ویژگی‌ها حفظ شوند: فرم و ساختار کلی صورت، نسبت اجزای صورت، فرم سر، شکل و فاصله چشم‌ها، ابروها، بینی، لب‌ها، فک و گونه‌ها، رنگ و بافت طبیعی پوست، عدم تقارن طبیعی صورت، خط رویش مو و تمام ویژگی‌های منحصربه‌فردی که باعث می‌شوند فرد قابل‌شناسایی باشد.
بنابراین هدف این است که نتیجه «شبیه این فرد» نباشد؛ بلکه همان فرد به نظر برسد.
۲. ممنوعیت تغییر یا زیباتر کردن صورت
بخش بعدی عمداً چند دستور منفی پشت سر هم دارد:
Do not beautify, reshape, reconstruct, smooth, stylize…
یعنی مدل اجازه ندارد صورت را زیباتر کند، فرم آن را تغییر دهد، بازسازی کند، پوست را بیش از حد صاف کند، صورت را استایلایز کند یا اجزای آن را با برداشت خودش دوباره بسازد.
این قسمت مخصوصاً برای مدل‌های تصویرساز مهم است، چون وقتی محیط، نورپردازی و حالت صورت به‌شدت تغییر می‌کند، مدل ممکن است ناخواسته هویت فرد را هم کمی تغییر دهد.
۳. اضافه کردن ترس و فریاد، بدون تغییر هویت
این مهم‌ترین تغییر پرامپت است.
قرار نیست حالت صورت عکس اصلی حفظ شود. هویت حفظ می‌شود، اما Expression تغییر می‌کند.
فرد باید واقعاً وحشت‌زده به نظر برسد؛ انگار ناگهان از ارتفاع بسیار زیادی سقوط کرده و وسط فریاد زدن از او عکس گرفته شده است.
بنابراین:
- دهان به شکل طبیعی برای فریاد باز می‌شود.
- چشم‌ها به دلیل ترس بازتر می‌شوند.
- ابروها بالا می‌روند و کمی منقبض می‌شوند.
- اطراف چشم، پیشانی و دهان تنش طبیعی ناشی از ترس دیده می‌شود.
نکته مهم این است که این تغییرات باید حرکت عضلات صورت تلقی شوند، نه تغییر در آناتومی فرد.
۴. بخش CRITICAL دقیقاً برای جلوگیری از خراب شدن چهره است
این قسمت خیلی مهم است:
The fearful expression must NOT alter the person’s underlying facial geometry…
یعنی حتی وقتی فرد دارد فریاد می‌زند، مدل نباید برای ایجاد حالت ترس، ساختار اصلی چهره را دستکاری کند.
مثلاً نباید بگوید چون چشم‌ها باید وحشت‌زده باشند، پس چشم‌های فرد را ذاتاً بزرگ‌تر کنم. یا برای فریاد زدن فرم اصلی لب و فک را به صورت یک شخص دیگر تبدیل کند.
اندازه، شکل، فاصله و موقعیت اصلی چشم‌ها، بینی، لب‌ها، فک، گونه‌ها و سایر اجزا باید متعلق به همان فرد باقی بماند.
در واقع مفهومش این است:
«همین آدم را در حال ترسیدن نشان بده؛ یک آدم ترسیده‌ی جدید که شبیه اوست نساز.»
۵. وضعیت بدن و صحنه سقوط
بعد از اینکه تکلیف صورت مشخص شد، پرامپت وارد محیط می‌شود.
فرد باید در ارتفاع بسیار زیادی بالای یک خیابان شهری قرار داشته باشد؛ دست‌ها باز و پاها از هم فاصله داشته باشند، طوری که مشخص باشد کنترل بدنش را در سقوط آزاد از دست داده است.
پس ژست قرار نیست شبیه پرواز سوپرمن یا اسکای‌دایوینگ کنترل‌شده باشد. باید حس uncontrolled free-fall بدهد؛ یعنی سقوط ناگهانی و کنترل‌نشده.
۶. زاویه دوربین
دوربین باید یک زاویه‌ی هوایی بسیار دراماتیک داشته باشد و به سمت خیابان پایین نگاه کند.
هدف از این زاویه ایجاد چند حس است: ارتفاع بسیار زیاد، عمق، سرگیجه یا Vertigo، سرعت و حرکت.
یعنی وقتی عکس را می‌بینی باید تقریباً فوراً احساس کنی:
«این آدم واقعاً خیلی بالاست و دارد سقوط می‌کند.»
خیابان و ساختمان‌ها باید آن‌قدر پایین دیده شوند که اختلاف ارتفاع کاملاً محسوس باشد.
۷. محیط شهری
پایین فرد یک شهر زنده و رنگارنگ قرار دارد؛ ساختمان‌های رنگی، ماشین‌ها، خیابان‌ها، جاده و جزئیات معماری مشخص هستند.
در عین حال محیط نباید ساده یا خنثی شود، چون پرامپت می‌خواهد همان حس پررنگ، پویا و رنگارنگ Reference Composition حفظ شود.
یعنی شهر صرفاً پس‌زمینه نیست؛ خودش بخشی از حس هیجان و سقوط تصویر است.
۸. لباس نباید تغییر کند
این جمله:
Keep the subject’s original clothing exactly unchanged…
می‌گوید لباس فرد باید دقیقاً همان لباس موجود در عکس آپلودشده باقی بماند.
پس مدل نباید به دلیل تغییر محیط، لباس فرد را به لباس مخصوص سقوط، کت، لباس ورزشی، لباس ابرقهرمانی یا هر چیز دیگری تبدیل کند.
۹. نتیجه‌ای که کل پرامپت دنبال می‌کند
در آخر دوباره هدف اصلی جمع‌بندی می‌شود:
The final image must look like the exact same real person…
یعنی خروجی مطلوب این نیست که یک شخصیت جدید با الهام از عکس ساخته شود.
هدف این است که بیننده احساس کند عکس واقعی همان فرد را گرفته‌ایم، او را با همان لباس در ارتفاع بسیار زیاد بالای شهر قرار داده‌ایم و دقیقاً در لحظه‌ای که از ترس در حال فریاد زدن است از او عکس گرفته‌ایم.
پس اگر بخواهم کل پرامپت را در یک جمله خلاصه کنم:
«همان فردِ عکس، با همان هویت، چهره و لباس، بدون هیچ بازطراحی ظاهری، در حال سقوط آزاد از ارتفاع بسیار زیاد بالای یک شهر رنگارنگ قرار بگیرد؛ فقط حالت طبیعی صورتش از حالت عادی به وحشت شدید و فریاد تغییر کند، بدون اینکه این تغییر Expression باعث تغییر هویت یا آناتومی صورت شود.»
