این پرامپت در اصل طوری نوشته شده که عکس آپلودشده را مرجع هویت قرار بدهد و بعد همان فرد را وارد یک صحنه کاملاً جدید و تبلیغاتی کند. ساختارش هم خیلی خوب بخش‌بندی شده:

1. مرجع چهره

ابتدای پرامپت می‌گوید:

Use the uploaded portrait photo as the ONLY identity reference for the person.

یعنی مدل باید فقط عکس آپلودشده کاربر را برای هویت شخص در نظر بگیرد، نه اینکه یک چهره مشابه از خودش بسازد.

2. قفل هویت یا Identity Lock

مهم‌ترین قسمت پرامپت همین بخش است. مشخص می‌کند که اجزایی مثل فرم صورت، فاصله و شکل چشم‌ها، ابرو، بینی، لب، فک، گونه، خط رویش مو، بافت پوست، عدم تقارن طبیعی صورت و جزئیات منحصربه‌فرد باید تا جای ممکن حفظ شوند.

همچنین صریحاً می‌گوید چهره را زیباتر، جوان‌تر، صاف‌تر یا بازطراحی نکند. هدف این است که خروجی شبیه «یک آدم مشابه» نباشد، بلکه همان فرد عکس مرجع به نظر برسد.

3. ایده اصلی تصویر

بعد صحنه تعریف می‌شود: یک گوشی موبایل غول‌پیکر به‌صورت عمودی روی میز قرار دارد و شخص انگار از داخل صفحه گوشی بیرون آمده است.

صفحه گوشی هم یک رابط پیام‌رسان شبیه WhatsApp دارد؛ شامل هدر سبز، پیام‌ها، ساعت پیام، آیکون تماس و ویدیو و سایر جزئیات رابط کاربری.

4. شکستن صفحه

برای اینکه حس بیرون آمدن از دنیای دیجیتال واقعی‌تر شود، پرامپت می‌گوید بدن شخص از یک شکاف نامنظم در شیشه رد شود، اطراف بدن ترک بخورد و تکه‌های شیشه در هوا و روی میز پخش شوند.

این قسمت باعث ایجاد همان حس Frozen Action / لحظه منجمدشده سینمایی می‌شود.

5. ژست شخص

پرامپت حتی ژست را هم کنترل می‌کند: شخص کمی به جلو خم شده، یک دستش از گوشی خارج شده و به سمت جلو آمده، مستقیم به دوربین نگاه می‌کند و حالت صورتش آرام و بااعتمادبه‌نفس است.

این جزئیات مهم‌اند، چون اگر ژست مشخص نشود، مدل ممکن است فقط سر شخص را از گوشی بیرون بیاورد یا بدن را در موقعیت عجیبی قرار دهد.

6. لباس

لباس کاملاً از عکس اصلی مستقل تعریف شده: پولوشرت بافت‌دار سبز تیره، زیرش لباس مشکی و یک زنجیر نقره‌ای ساده.

یعنی هویت از عکس گرفته می‌شود، ولی لباس اجازه تغییر دارد.

7. محیط

صحنه یک Home Office مدرن است: میز چوبی، پنجره بزرگ، فنجان قهوه، دفتر چرمی، بخشی از لپ‌تاپ و دیوار بژ. این اشیا باعث می‌شوند تصویر شبیه یک تبلیغ تجاری واقعی باشد، نه صرفاً یک تصویر سورئال روی پس‌زمینه ساده.

8. نور و دوربین

نور صبح از سمت چپ وارد می‌شود و برای دوربین هم تقریباً لنز 35mm و زاویه Eye-level تعیین شده است. این ترکیب کمک می‌کند هم گوشی غول‌پیکر دیده شود و هم پرسپکتیو شخص طبیعی بماند.

9. تعیین کیفیت و استایل

عبارت‌هایی مثل Ultra-photorealistic commercial advertising photography و cinematic realism به مدل می‌گویند خروجی باید شبیه عکس تبلیغاتی حرفه‌ای باشد، نه نقاشی یا CGI کارتونی.

جزئیاتی مثل منافذ طبیعی پوست، تارهای مو، شکست و انعکاس واقعی شیشه و متریال واقعی گوشی هم برای افزایش فوتورئالیسم اضافه شده‌اند.

10. بخش IMPORTANT

آخر پرامپت در واقع نقش محدودکننده را دارد. به مدل می‌گوید چه کارهایی نباید انجام دهد: تغییر هویت، تغییر هندسه صورت، جوان‌سازی، زیباتر کردن، تغییر قومیت، دست‌های خراب، انگشت اضافه، بدن تکراری، گوشی کج‌ومعوج، شیشه مصنوعی، پوست پلاستیکی و HDR بیش از حد.

و در نهایت:

Vertical composition, 9:16 aspect ratio

یعنی خروجی عمودی و مناسب Reels، Shorts و Story باشد.

فرمول کلی این پرامپت را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

عکس کاربر → قفل هویت → تعریف صحنه → ژست → لباس → محیط → نور → دوربین → سبک فوتورئال → محدودیت‌ها → نسبت تصویر

این ساختار خیلی کاربردی است چون برای ایده‌های دیگر هم می‌شود فقط بخش «صحنه» را عوض کرد و بخش Identity Lock را تقریباً ثابت نگه داشت.